mam, mag ik up-loaden?

"Mam, mag ik dit up-loaden?" Vraagt de oudste zoon zonder op te kijken van zijn computerscherm. Ik kijk even naar de echtgenoot maar die staart al even geconcentreerd naar een scherm.
Euhm......ik rek even tijd om over mijn antwoord na te denken want ik heb er geen idee van. De zoon kent meer van computers dan mij.
In onze tijd hadden we nog geen......
"Mama, mag ik? Want dan heb ik je gsm nummer nodig!" Onderbreekt de zoon mijn gedachtegang. Mijn gsm nummer dat ken ik,  0486....en dan realiseer ik me dat het wel eens geld kan kosten dat up-loaden.
"Kost het geld?" Vraag  ik.
 Ik zie de zoon zuchten vanachter zijn scherm want hij weet wat er gaat komen.
" Nee", zegt hij.
"En van wie weet je dat het geen geld kost?"
 Hij bevestigd het met de naam van zijn kameraad.
Maar hoe eet het kameraadje het?
" Mama, het kost geen geld!" Zegt de zoon nu nog ongeduldiger.
 Ik frons mijn wenkbrauwen en zoek hulp bij de echtgenoot maar die doet nog steeds alsof hij druk bezig is.
" Oké dan." De zoon laat een opgeluchte zucht horen,
0486..... En als dat vriendje het nu eens aan zijn ouders heeft gevraagd en die ouders kennen net zoveel van computers als ik, en dat vriendje zei ook dat hij het van een vriendje wist en......ineens zag ik een peperdure gsm-rekening voor mijn ogen verschijnen.
" Ik ga eerst even de vriendin bellen of het wel kan" zeg ik en laat een met zijn ogen draaiende zoon aan de tafel zitten en bel de vriendin,
Die zegt me dat ze er ook niets van kent en we kletsen even voordat ze me het nummer van haar zus geeft want die weet het vast wel en zo bel ik naar de zus van de vriendin. Zij weet het ook niet, maar heer man weet het vast wel alleen is hij er even niet dus besluiten we te praten tot hij thuis zou komen. Maar het duurt wat lang en ze geeft me de nummer van haar man want dat gaat sneller en zo kom ik bij de man van de zus van de vriendin uit, die me weet te vertellen dat het helemaal niets is wat de zoon wil doen en dat ik het met een gerust hart mag toelaten, en dan geeft hij me nog wat termen en informatie waar ik wel voor moet opletten. En ik zeg ja en oké en goed maar eigenlijk begrijp ik er niets van en zeg hem dat ik anders wel gewoon even naar hem bel als er nog eens iets is want dat gaat sneller en ik heb zijn nummer nu toch. Hij moet er even mee lachen en vindt het goed. Zo! doe maar! Zeg ik, fier op mezelf, wanneer ik de telefoon neer leg. Maar de zoon zit niet meer achter zijn scherm. En de lieve echtgenoot moet lachen. "Nu kost dat up-loaden toch nog geld!" Zegt ie. Ik kijk hem aan, "nee nee" zeg ik zeer wijs "t'is gratis."
" Behalve als je er telkens meer dan een uur voor moet bellen!" Grinnikt de echtgenoot.

De kleinste broer op zijn 8 maanden

van voor naar achter, van voor naar achter. De kleine broer schommelt op handjes en knietjes en roept, schreeuwt en brult. Huilen doe je niet, nee je roept je frustraties in jouw eigen taaltje uit. Help ik wil meer dan ik kan. De kleine man wil kruipen, naar achteren gaat dat al aardig maar naar voor is het nog te moeilijk. Het is dan ook niet makkelijk wanneer je de jongste bent en de anderen heerlijk overal naartoe gaan en jij gewoon moet blijven zitten met dat speeltje net buiten hand bereik. En dan moet je roepen. Meestal reageert er wel iemand van de zussen of broer om een handje toe te steken en dan wordt je aangemoedigd om te kruipen. Het wordt voor gedaan en er wordt geklapt wanneer je op je knietjes zit, alleen lukt het nog net niet. Al die aandacht vind je heerlijk en zo probeer je het keer op keer. Je bent een echt doorzetterke (dat beloofd)  En dan val je 's avonds na zo een zware dag uitgeput in slaap om in het midden van de nacht terug op mama te gaan roepen omdat je tandjes pijn doen. Want deze zijn ook alweer in aantocht. Er worden dan ook maar meteen gezonde ijsjes voor je gemaakt van appel en meloen. Dat koude ijs doet goed aan je tandvlees en verzacht de pijn voor eventjes. Het is niet gemakkelijk om 8 maanden te zijn.

De honden zijn je allerbeste vrienden waarmee je je boterhammekes graag deelt, en ook al krabt poes geregeld toch krijg je steeds een lach op je gezicht wanneer hij in de buurt is. Meneer cavia is leuk om naar te kijken al houden we hem wel uit de buurt van je snelle handjes. Wanneer je buiten mag slapen als mama in de tuin werkt kijk je steeds even naar de kippen voordat je in slaap valt Net als de kleinste zus zie je erg graag dieren en zij jou ook.

En zo word je razend snel groot en wij mogen er van genieten. Je groeit ook hard. Ik kan je niet bijhouden met kleren maken. Dus maak ik wat maten groter. Zo ligt er al een week het patroontje van een jasje klaar om geknipt en genaaid te worden. Zo een jasje dat toch nog dik genoeg is om de eerste lente dagen door te komen maar niet meer zo dik als een winterjasje. DE ikea kinderstoel (zo een witte plastieken) is naar de moestuin verhuisd zodat je kan kijken en spelen terwijl de plantjes worden ingezet. Ja hoor, je amuseert je wel, mijn knap klein mannetje.  En ondertussen knuffel je, ween je nog steeds bij vreemden en kan je zwaaien. Geef je zoentjes met open mond en roep je wanneer je zussen en broer capoeira doen want dat klinkt zo goed in die zaal. Je houdt van eten en alles pletten met je handjes. De haren van iedereen die te dicht bij komt worden kordaat uitgetrokken door je grijpgrage handjes. Je vindt het heerlijk om op de piano te spelen met je zussen en je papa te helpen op zijn gitaar. Oh je wordt zo snel groot!

het eerste lentezonnetje

Het zonnetje schijnt, de honden die heel de winter de zetels inpalmden zijn nu niet meer binnen te houden en ook poes ligt heerlijk voor het raam te genieten van de eerste zonnestralen. De kinders krijgen terug wat blos op hun wangen en de kleinste uk wordt luid kirrend buiten te slapen gelegd.


 Het is nog koud dus de jassen moeten aan. Enkel op de trampoline mogen ze even uit, anders is het echt wel erg warm. De spelregels van de tuin worden nog eens herhaalt want na zo een lange winter is er niet veel overgebleven van de regels. Zo wordt de kleinste meid al meteen terug geroepen uit het topje van de klimboom, en worden alle kindertjes inclusief buurmeisjes en buurjongen op de regels gewezen. We klimmen niet hoger dan die tak en in de moestuin moet het poortje steeds toe, schoenen uit op de trampoline en niet in het patattenveld scheppen, ook de bloemetjes groeien liever in de tuin bij hun vriendjes dan in een potje alleen op de kast. Maar vooral, maak je heerlijk vuil, speel, klim, klauter, maak kampen, pak de handschoenen en werk mee in de tuin, proef van de bloemetjes in het eetbare perkje en ruik aan de kruiden, maak zandtaartjes en kleur de mooiste tekeningen met stoepkrijt! Zeul maar rond met broertje, het wordt mooi weer! Wat is de (bijna) lente heerlijk. De deuren worden open gezwierd en de verwarming gaat pas 's avonds op.
We hebben wel een tegenslag gehad, onze kippen hebben bezoek gekregen van meneer vos en zo zijn er 4 lieve knuffelkippen minder. En omdat meneer vos de weg naar ons tuintje nu weet moesten de konijnen zo snel mogelijk herplaatst worden. Ze zouden ongelukkig zijn in een hok en van hun springvrijheid beroven wou ik zeker niet. Konijnen horen te springen, graven en rennen, en daarvoor krijg je knuffels in de plaats. Dus in een hok zetten was voor ons allemaal geen optie. En zo moesten ze naar een nieuw gezinnetje en wel zo snel mogelijk voordat meneer vos terug passeerde. Diezelfde avond vonden we een goede thuis voor de 2 konijnen, ze kregen een groot stuk om te springen en een heerlijk warm hok. En we mogen steeds gaan knuffelen. De kinderen kregen een belangrijke les. Altijd in het welzijn van je diertjes denken! En hoe klein onze kleinste meid ook is en hoe graag ze knuffelt met haar konijnen, ook zij maakte al snel de juiste beslissing. Ze horen niet in een hok, maar wel op een veldje waar ze kunnen spelen en springen en er moesten kindertjes zijn die ze elke dag zouden knuffelen. Gelukkig waren die er, en een lieve mama dus perfect voor onze konijnen. Na wat traantjes en nog een laatste knuffel vertrokken onze 2 reuzen naar hun nieuw huisje. En nu zijn we dus buiten dierloos. En dat voelt niet goed, mijn groenteresten werden naar een leeg hok gebracht uit gewoonte. En ineens waren de eitjes voor de pannenkoeken op! Nee er moesten nieuwe kippen komen en een deurtje voor nachthok zodat meneer vos er niet in kan! En zo gaan we vandaag naar red een legkip in Tongeren en zullen 6 lieve kippen onze tuin terug opfleuren en wanneer ze hun veren kleed terug hebben en zich terug kip i.p.v. legmachine voelen zullen wij weer eitjes mogen smullen! Konijntjes nemen we niet meer maar binnenkort gaan de cavia'tjes terug naar buiten, wanneer het terug wat warmer is en misschien nog een ander diertje, of een bloementuintje met een zandbak. We zullen wel zien. Ondertussen wordt mijn moestuinplannetje door de kinderen bekeken en uitgedokterd, zodat de plantjes op de juiste plaats komen te staan, voorjaarsbloeiers worden gepland en de mobiele serres gevuld met bakjes vol zaad.



 Het patattenveld omgeploegd en de patatjes krijgen kiemen. Er steekt veel tijd in de moestuin, niet enkel het planten en verzorgen maar ook het tekenen, plannen en bestuderen is leuk om te doen.
Ondertussen is de lieve echtgenoot aan de zolder aan het verder werken en krijgt het eerste meidenbed al wat meer vorm.


 De oudste zoon vind het heerlijk om met de overschot hout van papa van alles ineen te knutselen en de oudste dochter zit nog steeds met haar neus in de boeken, lezen en schrijven,  nu alleen wat meer in het zonneke. Het kleinste lopend spookje haalt nog steeds de gekste stunten uit en oefent volop haar capoeira en de allerkleinste spruit begint zijn zus na te doen en probeert uit alle macht te kruipen, al lukt dat nog niet zo best. Maar met wat aanmoediging van de zus probeert ie het steeds opnieuw en opnieuw. Wedden dat het binnenkort lukt!

De eerste verjaardag van 2016



De eerste verjaardag van het nieuwe jaar is een feit. Onze pittige prinses wordt 8 jaar en wanneer ze deze ochtend op stond zongen we van: lang zal ze leven. En de prinses genoot van alle aandacht. Daarna deed ze pakjes open want bij een verjaardag horen cadeautjes ook al is het half 7 in de ochtend. "Mogen we nu ook taart als ontbijt?" vroeg de kleinste lekkerbek. Nee, taart als ontbijt nog net niet maar straks wel, want dan worden er kaarsjes uit geblazen. Je wordt nu ook maar 1 keer 8 jaar. Dus dat mag gevierd worden. En dan moeten we ons haasten en lopen we allemaal door elkaar om nog op tijd aan de schoolbus te zijn. Zo begon onze verjaardag-dag vandaag. Ook kreeg het feestvarken uitdeel-pakjes mee naar school en omdat er nog 2 feestvarkens in de klas zijn moest ik geen taart bakken (en dat vond ik helemaal niet erg) want hun mama zou voor lekkere cupcakes zorgen!
Als uitdeel cadeautjes maakte ik, samen met de jarige, boekenleggers. Want de jarige leest graag, ze leest zo graag dat ze aan't sparen is voor een tablet om boeken op te kunnen lezen! Geen e-reader want ze wil ook op bingel kunnen en natuurlijk, niet te vergeten, haar verhaaltjes kunnen schrijven.
Ik haakte sterretjes en de achterkant werd vilt. De houten stokjes komen van de grote broer uit het spel stick storm. En Elisabeth deed er stof rond. De sterretjes werden er door het kleinste dametje op gezet en zo gingen ze, samen met de zelf geschreven papiertjes, in een zakje. Klaar om uitgedeeld te worden.
Oh ja, voor de juf werd het een "boeken-slang". Want een juf heeft ook heel veel boeken hoor!





van een pijnlijke knie tot een heel trage elektricien

De lieve echtgenoot is moe. Hij staat met de nacht. Normaal vindt ie het niet erg om's nachts te werken want dan ziet hij zijn kindertjes veel. Maar nu heeft hij pijn aan zijn knie.
 "Je moet er maar eens mee naar de dokter, een knie heb je best wel nodig, zonder kan je nu eenmaal niet". Zeg ik met een heel serieus gezicht. De echtgenoot kijkt me even aan alsof ik van een andere planeet ben en i.p.v. hem eerst te zeggen dat ik in vrede kom, een belachelijke opmerking over zijn knie maak. "T'is toch waar", zeg ik nu iets gefrustreerder, "zo een knie is niet iets wat je zo maar vervangt!"
 De lieve echtgenoot bromt even iets over dat hij wel een knie-band zal aandoen en maar wat harder moet trainen. Hij denkt nog steeds dat alles kan opgelost worden door training en verstevigen van spieren. Heel even wil ik in discussie gaan, maar zie dan dat de echtgenoot echt moe is en geef het maar op. Want wanneer hij niet naar de dokter wil gaan, dan gaat hij ook niet. Net zoals toen met zijn voet, daar heeft hij ook een jaar mee gelopen en toen moest hij onder het mes en lag een half jaar uit. En dat wil ik niet meer. we hebben nog veel te veel te doen en werken is belangrijk zeker als je goed werk hebt dat je graag doet zoals de echtgenoot. Dan moet je dat zien te houden. Ik vraag me af hoe het gaat zijn als we samen bejaard zijn, zal ik hem dan nog steeds naar de dokter moeten sleuren of zal hij dan voor elk kuchje in de wachtzaal zitten? Mijn schoonvader heeft dat ook, hij gaat ook niet veel naar de dokter en daar kan ik dan toch nog wat leren van de schoonmoeder want naar haar luistert de schoonvader en de lieve echtgenoot wel. Stiekem hoop ik dat mijn zonen later ook naar mij gaan luisteren en minder naar hun  echtgenotes en dan moeten ze om raad vragen aan mij, hun schoonmoeder, lijkt me leuk. Maar zo ver zijn we nog niet. Op dit moment ben ik nog de enige vrouw in hun leven en laat dat dan ook nog maar lang zo zijn.
Ondertussen heb ik niets meer kunnen naaien of haken of knutselen, het enige wat ik heb gedaan is nagedacht wat ik allemaal nog wil doen. Dat is natuurlijk ook erg belangrijk. Alleen heb je daar niets mee gedaan. Ik stel dan ook alles uit tot ik mijn naaihoekje zal hebben. Wat, als het van de elektricien af hangt, ergens begin volgend jaar zal zijn. Ik ben al heel goed aan het nadenken hoe ik van hem af kan komen want hij is vreselijk! Hij komt geen enkele afspraak na, en wanneer je, 10 minuten staren naar een stopcontact, werken noemt, heb je er bij mij al gelegen! Ach ja, ik tel gewoon tot 100 en hoop dat ik mijn woede-uitbarsting kan bewaren tot nadat hij (ooit) klaar is.
En zo gaat het leven toch weer langzaam (door de elektricien heeeeeeel langzaam) verder.

Gewoon omdat het een heerlijk fotootje is!